Tek göz oda yeterdi mutluluğumu anlatmaya bir zamanlar. Karanlık, küçük, soğuk ama bir o kadar da sevimliydi evimiz. İlk göz ağrımdı ve özgür dünyama ilk adım. Ayaklarım yere sağlam basmayı öğrendi sayesinde; elimden tutmadan kimse, düşmeden yürümeyi başardım. Şimdi hangi şarkıyı dinlesem, ne görsem, ne işitsem aklımda kocaman bir yankı sadece.
Küçücük mutfakta içilen kahveler ve bakılamayan fallar.
Özledim...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder