Kalbimi çok kırdın be Nisan...
Mesafeleri azalttın belki ama uzaklık sabit kaldı. Doğudan aldın, batıya verdin. Sen, özlemin rengini bir de yerini değiştirdin; tadı ise hep aynı. Oysa benim senden umudum vardı hep. Uzakları yakın edeceğine emindim. Yağmurunla beraber su serpeceğini düşünürdüm hep yüreklere...
İçimdeki umuttun sen bir de. Emeklerimin karşılığını sen getirecektin bana. Ekmeğimi beraber paylaşacaktık ve alın terimi silecektik birlikte...
Sen benim herşeyimdin ama hala bitmedin. İçimi ısıt ilkbahar güneşinle ve yüreğime su serp dillere destan yağmurunla. Çalınanlarımı geri ver Nisan, geri ver!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder